การเดินตามรอยมิชชานารีกับการอบรมชีวิตผู้แพร่ธรรมสมัยใหม่
เรื่องราวแห่งการทางที่เต็มเปี่ยมด้วยความทรงจำดีๆเพื่อย้อนระลึกถึงการออกไปประกาศพระวาจาของพระเจ้าในอาดีต
และสำหรับประสบกาณร์ชีวิตอันมีค่าครั้งนี้ก็ฝังอยู่ในความทรงจำของผมจนถึงทุกวันนี้
เหตุการได้เกิดขึ้นเมื่อปี 2011 ผมได้มีโอกาสฝึกชีวิตโดยการเข้าร่วมโครงการเดินตามรอยมิชชานารีที่เขตแพร่ธรรมแม่แตงสังฆมลฑลเชียงใหม่
ช่วงเวลานี้ผมได้สัมผัสถึงการแพรธรรมของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน ซึ่งในช่วงเวลาของการเดินทาง
ทางคุณพ่อผู้จัดโครงการให้เราเดินทางไปตามหมู่บ้านประมาณ 7 หมู่บ้าน
ใช้เวลาหนึ่งวันต่อหนึ่งหมู่บ้านโดยไม่ต้องขึ้นรถ ระหว่างเดินาทาง ในการเดินทางไปแต่ละหมู่บ้านใช้เวลาประมานครึ่งวัน
การเดินทางอยู่ในช่วงฤดูฝนบรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยป่าใม้ มีฝนตกบางเวลาท่ามกลางธรรมชาตินี้ทำให้ผมจิตนาการถึงเหตุการณ์การเดินทางของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน
และทำให้ผมเข้าใจถึงความร้อนรนในการแพร่ธรรมของพระสงฆ์ ถึงแม้จะพบกับความยากลำบากแต่พวกท่านก็ไม่ละความพยายามที่จะประกาศพระวาจาให้คนชาวเขาได้รับรู้
ความทรงจำดีๆที่ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆคือการได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านเป็นอย่างดี
รู้สึกอบอุ่นที่ได้เห็นรอยยิ้มและมิตรภาพที่แสดงออกถึงความเป็นการเอง และก็ได้เห็นถึงความเชื่อที่เข้มแข็งของชาวบ้านถึงแม้จะไม่มีพระสงฆ์อยู่ไกล้ชิดแต่พวกเขาก็ยังรักษาความเชื่อไว้อย่างดี
เมื่อไปถึงแต่ละหมู่บ้านสิ่งที่ปฏิบัติเสมอคือการพูดคุยกับชาวบ้าน ทานอาหารรวมกัน
สวดภาวนาร่วมกัน และร้องเพลงด้วยกันถึงแม้จะเหนือจากการเดินทางแต่ก็รู้สึกมีความสุข
เหตุการณ์หล่านี้ที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและฝังอยู่ในความจำของผมจนถึงทุกวันนี้
และการเดินทางครั้งนี้ก็ได้ให้บทเรียนสำหรับผมมากมาย โดยเฉพาะความอดทนในการที่จะเป็นผู้แพร่ธรรมซึ่งสอนให้ผมพร้อมที่จะต้องเผชิญกับความยากลำบาก
และการเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในการทำงาน
จดจำประสบการณ์ และสิ่งที่ได้เรียนรู้ อันงดงามนี้ เพื่อเป็นแรงผลักดันเราให้ก้าวหน้าต่อไป และในยามที่เราอ่อนแอ เพราะจะเป็นพลังที่ช่วยเราให้มีแรงลุกขึ้นต่อสู้ต่อไป... ^^
ตอบลบ