แรงจุงใจในการแต่งเพลง

                  แรงจุงใจในการแต่งเพลง

 

สำหรับแรงจุงใจในการแต่งเพลงนั้นคือ เพื่อระลึกถึงนักบุญมีคาแอล การีกอยส์ ผู้สถาปนาคณะพระหฤทัยของพระเยซูเจ้าแห่งเบธาราม 

     เนื่องจากทางคณะได้จัดให้มีการฉลองครบรอบ 150 ปีแห่งการมรณกรรมของท่านักบุญ ดังนั้นจึงได้แต่งเพลงนี้เพื่อระลึกถึงชีวิตที่เป็นแบบอย่างของท่าน 

    

 

  กาลเวลาผ่านพ้นมาเป็นเวลา150ปี ผลและแบบอย่างที่ท่านนักบุญได้วางไว้ได้ก่อให้เกิดผลต่อสมาชิกรุ่นหลังเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการแพร่ธรรม และได้ทำให้คณะเบธารามมีหน้าที่รับพระศาสนจักรจนถึงปัจจุบันนี้ 

    

 

 

  ด้วยเหตุนี้จึงแต่งบทเพลงนี้เพื่อระลึกถึงพระคุณของท่านนักบุญ สิ่งที่เกิดขึ้นอดีตที่ท่านทำส่งผลที่น่าชื่นชมยินดีจนถึงปัจจุบัน

       จึงเป็นจุดเริ่มต้นซึ่งเป็นแรงจุงใจ ในการแต่งบทเพลงนี้

   

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

 ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

   กาลเวลาผ่านพ้นมาแล้ว20กว่าปีผมได้มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเวลาอันมีค่า ที่สอนให้ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต กาลเวลาแต่ละช่วงสอนให้ผมรู้จักความอดทนเวลาตอนเป็นเด็กเป็นช่วงเวลาที่มี ความสุขมากเพราะแต่ละวันส่วนใหญ่เล่นบ้างเรียนบ้างไม่มีภาระหน้าที่ที่จะ ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ความคิดการกระทำเป็นแบบเด็กๆ ต่อมาเวลาโตขึ้นซึ่งอยู่ในช่วงประมาณชั้นประถมปีที่ 4-6 รู้สึกว่าชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงมีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้น ช่วยเหลือพ่อแม่ ในช่วงเวลานี้สอนให้ผมรู้จักเป็นคนมีความรับผิดชอบในหน้าที่ สอนให้ผมตระหนักถึงความพยายามในการฝึกฝนชีวิตและยังเป็นช่วงเวลาที่ผมยังได้ ให้ความสนใจในด้านการเรียนเป็นพิเศษเนื่องจากผมต้องไปศึกษาต่อ เวลาที่จบก็เริ่มเข้าเรียนในเมืองซึ่งห่างไกลพ่อแม่ดังนั้นจึงเป็นช่วงเวลา ที่ผมต้องปรับตัวในหลายๆเรื่องเนื่องจากไม่เคยชินกับสถานที่ใหม่ๆ ผมต้องดูและตัวเองมากขึ้นและพยายามเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต และหลังจากจบมัธยมต้นผมก็ได้มีโอกาสได้ไปเรียนรู้ที่ศูนย์แม่ปอนเป็นศูนย์ คาทอลิกช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ผมรู้สึกว่าได้รับประสบการณ์ดีๆเพราะที่แห่ง นี้ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกับคนอื่น การใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนอื่นเป็นเวลาที่ทำให้ผมรู้จักการเข้าสังคม และหลังจากนั้นผมก็ได้เข้าบ้านเณรและก็เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญสำหรับ ชีวิตผม ณ บ้านเณรยอแซฟผมก็ได้เรียนเกี่ยวกับชีวิตการเป็นเณรและเป็นโอกาสที่ทำให้ผม ได้เรียนรู้พระคัมภีร์มากขึ้น และได้เรียนรู้ด้านการพัฒนาชีวิตจิตอีกด้วย หลังจากจบมัธยม 6 ก็ได้มีโอกาสไปฝึกงานตามศูนย์บนดอย และทำงานกรรมกร ช่วงเวลานี้ที่ทำให้ผมมีประสบการณ์การทำงานและฝึกความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและ เป็นประสบการณ์ที่ลำบากโดยเฉพาะการทำงานกรรมกรแต่ถึงจะลำบากผมก็ผ่านมาได้ อีกทั้งยังได้รับประสบการณ์การทำงานอีกด้วย

            ใน ประสบการณ์ชีวิตในแต่ละช่วงที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้และมีและได้รับประสบการณ์ ดีๆมากมายที่ทำให้ผมเข้าใจถึงการดำเนินชีวิตของความเป็นมนุษย์ ความพยายาม ความอดทน เป็นบทเรียนที่ผมได้เรียนรู้ และกาลเวลาก็ได้พิสูจน์ความพยายามให้ผมได้ยืนหยัดจนถึงทุกวันนี้และก็จะ พัฒนาต่อๆไปจนกว่าจะถึงจุดหมายที่ตั้งไว้

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับ เดิมตามรอยมิชชานารี

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับ เดิมตามรอยมิชชานารี

การเดินตามรอยมิชชานารีกับการอบรมชีวิตผู้แพร่ธรรมสมัยใหม่ เรื่องราวแห่งการทางที่เต็มเปี่ยมด้วยความทรงจำดีๆเพื่อย้อนระลึกถึงการออกไปประกาศพระวาจาของพระเจ้าในอาดีต

และ สำหรับประสบกาณร์ชีวิตอันมีค่าครั้งนี้ก็ฝังอยู่ในความทรงจำของผมจนถึงทุก วันนี้ เหตุการได้เกิดขึ้นเมื่อปี 2011 ผมได้มีโอกาสฝึกชีวิตโดยการเข้าร่วมโครงการเดินตามรอยมิชชานารีที่เขตแพร่ ธรรมแม่แตงสังฆมลฑลเชียงใหม่ ช่วงเวลานี้ผมได้สัมผัสถึงการแพรธรรมของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน ซึ่งในช่วงเวลาของการเดินทาง ทางคุณพ่อผู้จัดโครงการให้เราเดินทางไปตามหมู่บ้านประมาณ 7 หมู่บ้าน ใช้เวลาหนึ่งวันต่อหนึ่งหมู่บ้านโดยไม่ต้องขึ้นรถ ระหว่างเดินาทาง ในการเดินทางไปแต่ละหมู่บ้านใช้เวลาประมานครึ่งวัน การเดินทางอยู่ในช่วงฤดูฝนบรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยป่าใม้ มีฝนตกบางเวลาท่ามกลางธรรมชาตินี้ทำให้ผมจิตนาการถึงเหตุการณ์การเดินทางของ บรรดามิชชานารีในสมัยก่อน และทำให้ผมเข้าใจถึงความร้อนรนในการแพร่ธรรมของพระสงฆ์ ถึงแม้จะพบกับความยากลำบากแต่พวกท่านก็ไม่ละความพยายามที่จะประกาศพระวาจา ให้คนชาวเขาได้รับรู้

ความ ทรงจำดีๆที่ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆคือการได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านเป็น อย่างดี รู้สึกอบอุ่นที่ได้เห็นรอยยิ้มและมิตรภาพที่แสดงออกถึงความเป็นการเอง และก็ได้เห็นถึงความเชื่อที่เข้มแข็งของชาวบ้านถึงแม้จะไม่มีพระสงฆ์อยู่ไก ล้ชิดแต่พวกเขาก็ยังรักษาความเชื่อไว้อย่างดี เมื่อไปถึงแต่ละหมู่บ้านสิ่งที่ปฏิบัติเสมอคือการพูดคุยกับชาวบ้าน ทานอาหารรวมกัน สวดภาวนาร่วมกัน และร้องเพลงด้วยกันถึงแม้จะเหนือจากการเดินทางแต่ก็รู้สึกมีความสุข  เหตุการณ์หล่านี้ที่ทำให้ผม รู้สึกมีความสุขและฝังอยู่ในความจำของผมจนถึงทุกวันนี้ และการเดินทางครั้งนี้ก็ได้ให้บทเรียนสำหรับผมมากมาย โดยเฉพาะความอดทนในการที่จะเป็นผู้แพร่ธรรมซึ่งสอนให้ผมพร้อมที่จะต้องเผชิญ กับความยากลำบาก และการเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในการทำงาน

เงื่อนไขชีวิต

เงื่อนไขชีวิต

เงื่อนไขชีวิต

ความมุ่งมั่นระหว่างเดินทางสู่เป้าหมายชีวิต

คน เราจะก้าวถึงจุดหมายและพบกับความสำเร็จของชีวิตระหว่างที่กำลังมุ่งสู่เป้า หมายนั้นต้องพบเจอกับอุปสรรค์มากมายที่บางครั้งถึงกับทำให้เราต้องยอมแพ้และ ไม่อยากสู้ต่อ  แต่หากเราตั้ง เงื่อนไขชีวิตอย่างดีกับการเดินทางสู่เป้าหมายก็จะสามารถช่วยให้เราไตร่ตรอง ชีวิตในทุกย่างก้าวของการมุ่งสู่เป้าหมายและจะและสามารถทำให้เราประสบความ สำเร็จในชีวิตได้
เงื่อนไขชีวิตของผมกับการมุ่งสู่เป้าหมายที่ผมได้ตั้งไว้คือ การไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรค์ไดๆ การเตรียมพร้อมที่จะเผชิญกับเหตุการณ์ต่างในชีวิต และพร้อมที่จะเรียนรู้ตลอดการเดินทาง ยึดมั่นในความดี มีความอดทน มีความตั้งใจจริง นี่คือเงื่อนไขที่ผมคิดว่าจะสามารถคอยเตือนใจผมตลอดการเดินของชีวิตและจะสามารถนำพาตัวไปพบกับเป้าหมายที่ผมตั้งไว้ได้

         

          ณ เวลานี้ผมกำลังเรียนรู้ ฝึกฝนชีวิตเพื่อจะเป็นผู้รับใช้พระศาสนจักร ดังนั้นเป้าหมายของผมคือการเป็นพระสงฆ์ และเงื่อนไขในการที่จะฝึกฝนตนเองเป็นผู้รับใช้ของพระนั้น ผมต้องฝึกฝนชีวิตให้มีความเข้มแข็ง อดทน ออกจากตัวเอง และพยายามอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ส่วนจุดหมายปลายทางจะเป็นเช่นไรขอให้เป็นไปตามน้ำพระทัยของพระเจ้า เพราะพระเจ้าคือผู้ประทานทุกสิ่ง

....เงื่อนไขชีวิตที่ตั้งไว้จะเป็นตัวผลักดันชีวิตของผมให้ก้าวไปทีละอย่างมีจุดหมาย...

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

 ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

   กาลเวลาผ่านพ้นมาแล้ว20กว่าปีผมได้มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเวลาอันมีค่า ที่สอนให้ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต กาลเวลาแต่ละช่วงสอนให้ผมรู้จักความอดทนเวลาตอนเป็นเด็กเป็นช่วงเวลาที่มี ความสุขมากเพราะแต่ละวันส่วนใหญ่เล่นบ้างเรียนบ้างไม่มีภาระหน้าที่ที่จะ ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ความคิดการกระทำเป็นแบบเด็กๆ ต่อมาเวลาโตขึ้นซึ่งอยู่ในช่วงประมาณชั้นประถมปีที่ 4-6 รู้สึกว่าชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงมีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้น ช่วยเหลือพ่อแม่ ในช่วงเวลานี้สอนให้ผมรู้จักเป็นคนมีความรับผิดชอบในหน้าที่ สอนให้ผมตระหนักถึงความพยายามในการฝึกฝนชีวิตและยังเป็นช่วงเวลาที่ผมยังได้ ให้ความสนใจในด้านการเรียนเป็นพิเศษเนื่องจากผมต้องไปศึกษาต่อ เวลาที่จบก็เริ่มเข้าเรียนในเมืองซึ่งห่างไกลพ่อแม่ดังนั้นจึงเป็นช่วงเวลา ที่ผมต้องปรับตัวในหลายๆเรื่องเนื่องจากไม่เคยชินกับสถานที่ใหม่ๆ ผมต้องดูและตัวเองมากขึ้นและพยายามเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต และหลังจากจบมัธยมต้นผมก็ได้มีโอกาสได้ไปเรียนรู้ที่ศูนย์แม่ปอนเป็นศูนย์ คาทอลิกช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ผมรู้สึกว่าได้รับประสบการณ์ดีๆเพราะที่แห่ง นี้ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกับคนอื่น การใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนอื่นเป็นเวลาที่ทำให้ผมรู้จักการเข้าสังคม และหลังจากนั้นผมก็ได้เข้าบ้านเณรและก็เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญสำหรับ ชีวิตผม ณ บ้านเณรยอแซฟผมก็ได้เรียนเกี่ยวกับชีวิตการเป็นเณรและเป็นโอกาสที่ทำให้ผม ได้เรียนรู้พระคัมภีร์มากขึ้น และได้เรียนรู้ด้านการพัฒนาชีวิตจิตอีกด้วย หลังจากจบมัธยม 6 ก็ได้มีโอกาสไปฝึกงานตามศูนย์บนดอย และทำงานกรรมกร ช่วงเวลานี้ที่ทำให้ผมมีประสบการณ์การทำงานและฝึกความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและ เป็นประสบการณ์ที่ลำบากโดยเฉพาะการทำงานกรรมกรแต่ถึงจะลำบากผมก็ผ่านมาได้ อีกทั้งยังได้รับประสบการณ์การทำงานอีกด้วย

            ใน ประสบการณ์ชีวิตในแต่ละช่วงที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้และมีและได้รับประสบการณ์ ดีๆมากมายที่ทำให้ผมเข้าใจถึงการดำเนินชีวิตของความเป็นมนุษย์ ความพยายาม ความอดทน เป็นบทเรียนที่ผมได้เรียนรู้ และกาลเวลาก็ได้พิสูจน์ความพยายามให้ผมได้ยืนหยัดจนถึงทุกวันนี้และก็จะ พัฒนาต่อๆไปจนกว่าจะถึงจุดหมายที่ตั้งไว้

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับ เดิมตามรอยมิชชานารี

ความทรงจำดีๆเกี่ยวกับการ  เดิมตามรอยมิชชานารี

การเดินตามรอยมิชชานารีกับการอบรมชีวิตผู้แพร่ธรรมสมัยใหม่ เรื่องราวแห่งการทางที่เต็มเปี่ยมด้วยความทรงจำดีๆเพื่อย้อนระลึกถึงการออกไปประกาศพระวาจาของพระเจ้าในอาดีต

และสำหรับประสบกาณร์ชีวิตอันมีค่าครั้งนี้ก็ฝังอยู่ในความทรงจำของผมจนถึงทุกวันนี้ เหตุการได้เกิดขึ้นเมื่อปี 2011 ผมได้มีโอกาสฝึกชีวิตโดยการเข้าร่วมโครงการเดินตามรอยมิชชานารีที่เขตแพร่ธรรมแม่แตงสังฆมลฑลเชียงใหม่ ช่วงเวลานี้ผมได้สัมผัสถึงการแพรธรรมของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน ซึ่งในช่วงเวลาของการเดินทาง ทางคุณพ่อผู้จัดโครงการให้เราเดินทางไปตามหมู่บ้านประมาณ 7 หมู่บ้าน ใช้เวลาหนึ่งวันต่อหนึ่งหมู่บ้านโดยไม่ต้องขึ้นรถ ระหว่างเดินาทาง ในการเดินทางไปแต่ละหมู่บ้านใช้เวลาประมานครึ่งวัน การเดินทางอยู่ในช่วงฤดูฝนบรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยป่าใม้ มีฝนตกบางเวลาท่ามกลางธรรมชาตินี้ทำให้ผมจิตนาการถึงเหตุการณ์การเดินทางของบรรดามิชชานารีในสมัยก่อน และทำให้ผมเข้าใจถึงความร้อนรนในการแพร่ธรรมของพระสงฆ์ ถึงแม้จะพบกับความยากลำบากแต่พวกท่านก็ไม่ละความพยายามที่จะประกาศพระวาจาให้คนชาวเขาได้รับรู้

ความทรงจำดีๆที่ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆคือการได้รับการต้อนรับจากชาวบ้านเป็นอย่างดี รู้สึกอบอุ่นที่ได้เห็นรอยยิ้มและมิตรภาพที่แสดงออกถึงความเป็นการเอง และก็ได้เห็นถึงความเชื่อที่เข้มแข็งของชาวบ้านถึงแม้จะไม่มีพระสงฆ์อยู่ไกล้ชิดแต่พวกเขาก็ยังรักษาความเชื่อไว้อย่างดี เมื่อไปถึงแต่ละหมู่บ้านสิ่งที่ปฏิบัติเสมอคือการพูดคุยกับชาวบ้าน ทานอาหารรวมกัน สวดภาวนาร่วมกัน และร้องเพลงด้วยกันถึงแม้จะเหนือจากการเดินทางแต่ก็รู้สึกมีความสุข  เหตุการณ์หล่านี้ที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและฝังอยู่ในความจำของผมจนถึงทุกวันนี้ และการเดินทางครั้งนี้ก็ได้ให้บทเรียนสำหรับผมมากมาย โดยเฉพาะความอดทนในการที่จะเป็นผู้แพร่ธรรมซึ่งสอนให้ผมพร้อมที่จะต้องเผชิญกับความยากลำบาก และการเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในการทำงาน

ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

sommai_bkk@hotmail.com

 ประสบการณ์เกี่ยวกับเวลาของฉัน

   กาลเวลาผ่านพ้นมาแล้ว20กว่าปีผมได้มีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเวลาอันมีค่าที่สอนให้ผมได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต กาลเวลาแต่ละช่วงสอนให้ผมรู้จักความอดทนเวลาตอนเป็นเด็กเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากเพราะแต่ละวันส่วนใหญ่เล่นบ้างเรียนบ้างไม่มีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ความคิดการกระทำเป็นแบบเด็กๆ ต่อมาเวลาโตขึ้นซึ่งอยู่ในช่วงประมาณชั้นประถมปีที่ 4-6 รู้สึกว่าชีวิตเริ่มเปลี่ยนแปลงมีภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบมากขึ้น ช่วยเหลือพ่อแม่ ในช่วงเวลานี้สอนให้ผมรู้จักเป็นคนมีความรับผิดชอบในหน้าที่ สอนให้ผมตระหนักถึงความพยายามในการฝึกฝนชีวิตและยังเป็นช่วงเวลาที่ผมยังได้ให้ความสนใจในด้านการเรียนเป็นพิเศษเนื่องจากผมต้องไปศึกษาต่อ เวลาที่จบก็เริ่มเข้าเรียนในเมืองซึ่งห่างไกลพ่อแม่ดังนั้นจึงเป็นช่วงเวลาที่ผมต้องปรับตัวในหลายๆเรื่องเนื่องจากไม่เคยชินกับสถานที่ใหม่ๆ ผมต้องดูและตัวเองมากขึ้นและพยายามเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆที่เข้ามาในชีวิต และหลังจากจบมัธยมต้นผมก็ได้มีโอกาสได้ไปเรียนรู้ที่ศูนย์แม่ปอนเป็นศูนย์คาทอลิกช่วงเวลานี้เป็นเวลาที่ผมรู้สึกว่าได้รับประสบการณ์ดีๆเพราะที่แห่งนี้ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกับคนอื่น การใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคนอื่นเป็นเวลาที่ทำให้ผมรู้จักการเข้าสังคม และหลังจากนั้นผมก็ได้เข้าบ้านเณรและก็เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญสำหรับชีวิตผม ณ บ้านเณรยอแซฟผมก็ได้เรียนเกี่ยวกับชีวิตการเป็นเณรและเป็นโอกาสที่ทำให้ผมได้เรียนรู้พระคัมภีร์มากขึ้น และได้เรียนรู้ด้านการพัฒนาชีวิตจิตอีกด้วย หลังจากจบมัธยม 6 ก็ได้มีโอกาสไปฝึกงานตามศูนย์บนดอย และทำงานกรรมกร ช่วงเวลานี้ที่ทำให้ผมมีประสบการณ์การทำงานและฝึกความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและเป็นประสบการณ์ที่ลำบากโดยเฉพาะการทำงานกรรมกรแต่ถึงจะลำบากผมก็ผ่านมาได้อีกทั้งยังได้รับประสบการณ์การทำงานอีกด้วย

            ในประสบการณ์ชีวิตในแต่ละช่วงที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้และมีและได้รับประสบการณ์ดีๆมากมายที่ทำให้ผมเข้าใจถึงการดำเนินชีวิตของความเป็นมนุษย์ ความพยายาม ความอดทน เป็นบทเรียนที่ผมได้เรียนรู้ และกาลเวลาก็ได้พิสูจน์ความพยายามให้ผมได้ยืนหยัดจนถึงทุกวันนี้และก็จะพัฒนาต่อๆไปจนกว่าจะถึงจุดหมายที่ตั้งไว้